Met 6 vriendinnen naar Bad Kleinkirchheim: 'it's all coming back to me'

Elke vrouw zal kunnen beamen dat hoe leuk een weekendje uit met vrouwen ook is, het brengt ook de nodige uitdagingen met zich mee. Denk alleen al aan de verschillende type mensen: sportiviteit, interesses, ijdelheid, leiders/volgers. Alleen hierover zou ik al een blog kunnen schrijven. Maar hé, jullie lezen mijn blogs vanwege het skiën, dus dat betoog bespaar ik jullie. Ons weekend weg betekent dat we op pad gingen met 6 vriendinnen, in 1 bus naar ons huisje op het Landal park in Bad Kleinkirchheim. 

Ik zal de dames even kort voorstellen: 

Paola 

Ja, hier zou ik dus al een volledige blog over kunnen schrijven. Paola is een passieve sportfanaat die je ook wel weer verbaast met actieve gekke sport-uitspattingen. Ze zit op het puntje van de stoel (of bank) alle races van Max Verstappen te kijken, blijft opeens thuis voor alle schaatswedstrijden die op tv zijn, maar ze liep ooit ook vanuit het niets 8 kilometer hard. Paola is ook iemand die ergens vol voor gaat als ze de ‘kop ernaar’ heeft (frisisme voor ‘haar zinnen erop heeft gezet’). Als ze bij de lunch bedenkt dat er een muurtje behangen moet worden, dan is dit in de avond (als het moet: in de nacht) klaar, als ze bedenkt dat ze af wil vallen, dan gaat en zal alles ervoor wijken. Zo ging dat dus ook met het skiën. 

Inge

Inge is een vrolijke noot en altijd in voor een gekkigheidje. Ze woont niet meer bij ons in Gorredijk, maar komt vaak terug voor de feestjes. Qua skiën gooide ze in het begin hoge ogen: ze is met collega’s een paar keer in Winterberg geweest en kon daar al op de kont van de rode piste, dus dat zat gebakken. Vooral ook omdat ze vooraf nog een paar lessen bij skischool Drachten nam.  

Fokje 

Een vreemde eend in de bijt, maar toch ook weer niet. Zo zat ze nog in geen enkele groepsapp, maar past ze vreemd genoeg bij

iedereen. Van de een knipt ze het haar, met de ander heeft ze jeugdherinneringen en bij weer een ander heeft ze de kinderen in dezelfde klas. Kortom, een heuse allemansvriend. Ook op de piste zijn hier hoge verwachtingen. Zij is namelijk, naast mij, de enige echte ervaren skiër. We gaan het druk krijgen. Over druk gesproken: we hadden soms het idee dat de mem (moeder) van Fokje ook mee was, want iedere keer dat er iets gebeurde kwam de gevleugelde uitspraak: ‘us mem soe sisse……’. 

Lutine 

Lutine is ontzettend gemakkelijk om mee op reis te gaan. Ze vindt alles goed of leuk, geeft haar bescheiden mening of past zich stilletjes aan. Ze is altijd in voor goede ‘ferdivedaasje’. Wat dat is weten wij ook niet, maar ze gebruikte het woord elke keer als we iets leuks deden. Qua skiën: is geen onbekende op wintersportgebied, dus maakte zich niet zo druk in de voorbereiding (uiteraard ook omdat ze het e-book heeft gekocht). 

Wendy 

Slaat eigenlijk al jaren elk buitenlands vriendinnenuitje over. Niet omdat ze niet mee wil, maar ze vindt het lastig om te vertrekken (ze heeft het te goed thuis!). Tot het moment dat ze bij ons in de auto stapte, was eigenlijk niemand er zeker van dat ze wel mee zou gaan. Maar daar stond ze, midden in de nacht en ze stapte wel degelijk in. Alleen daarom zijn we al supertrots op haar. Ze heeft al een volledige reel op mijn eigen instagram account gekregen, dus genoeg geschreven over Wendy als mens. Qua skiën: ze is een paar keer wezen skiën, maar er zat nog wat angst, dus ze heeft vooraf nog een paar lessen bij skischool Drachten gehad. 

---

Voor het eerst naar de outlet onderweg naar Karinthië  De reis -van 1150 km- ging goed. Vooraf was de instructie duidelijk: het is rijden, tanken, plassen en weer door. De een had een plastuitje mee (dit kende ik ook niet, maar kun je blijkbaar dus gebruiken bij hoge nood) en de ander had besloten om vooraf en tijdens de reis gewoon he-le-maal niks te drinken. De eerste 900 km ging dan ook ontzettend goed, maar toen kwam er opeens van achteruit de bus een hoge stem: ‘kunnen we zo even stoppen, ik moet echt heel nodig’.

Het toeval wilde dat deze vraag kwam terwijl ik een outletshopping bord zag. Dit was bij de outlet van Landzeit waar Arjen en ik al heel vaak langs gereden zijn. Helaas konden we hier nooit naar toe, want of het was gesloten of we wilden snel naar huis. We hadden nu de tijd, dus daar gingen we. En zoals altijd met torenhoge verwachtingen wat uiteindelijk erin resulteert dat als je je ergens op verheugd, dan valt het vaak tegen. Zo ook hier, ik ga goed op 70% korting, maar hier was de max 50% en dat is geen outlet, dat heet in Nederlandse begrippen ‘uitverkoop’. Het is een prima adresje voor als je onderweg bent naar Karinthië en je nog iets vergeten bent, maar sla hem anders gerust over. 

Paola van de echte blauwe piste  Het skiën met de froulje was uiterst interessant. Paola had vrijdag twee uren privéles bij de Kaiserburgbahn, dus daar gingen we met z’n allen naartoe. Ze mocht op pad met de Hongaarse Patrick; een hunk van een jaar of 34. En hoewel Paola geen Duits spreekt en hij – in het begin- geen Engels, was daar zeker een klik. Voor sommige liefde heb je alleen gebaren nodig (is dat dan de taal van de liefde?). Zo ook hier. Patrick durfde het zelfs na een dik uur aan om Paola mee naar boven te nemen in de gondel. In diezelfde gondel hadden wij (Lutine, Inge, Wendy, Fokje en ik) ook net gezeten... Zonder te veel in detail te treden, kwam ik met een paar ski’s onder de voeten en een paar ski’s op mijn schouders naar beneden en kwam een ander zonder ski’s (nog net niet op de kont) beneden. Dit was niet nodig geweest, maar in het Frysk zeggen we: ‘die wie sa dwers os een poede moal’.

Toen Paola dat hoorde kwam er even wat angst, maar hé je spreekt Patrick niet tegen, dus daar ging ze! Op de piste waren de gesprekken als volgt: 

‘Paola, follow me! 

‘Ok!’ 

‘Uh Paola, I am here!’

‘Yes, Patrick I see you and I tried, but I’m here’. 

Wat heeft ze het ontzettend goed gedaan. Van iemand die nog nooit een ski had aangeraakt, naar een vrolijke snuiterd die heel beheerst van de piste af komt. Als er 1 iemand genoten heeft, dan is het wel Paola! 

Inge en Paola voor het eerst in een ankerlift  Bad Kleinkirchheim heeft niet heel veel blauwe pistes, laat staan pistes die ook echt geschikt zijn voor beginners. Hierdoor waren we eigenlijk genoodzaakt om ook zaterdag de auto te pakken en nu naar het blauwe gedeelte bij St. Oswald (boven bij de Nockalmbahn). We hadden natuurlijk de Bachlift bij Landal zelf kunnen pakken, maar om echt dat piste gevoel te krijgen, is het toch leuker om even met een gondel naar boven te gaan. Hier hadden we wel een nieuwe uitdaging, want een sleeplift en dan ook nog eens een ankerlift hadden Inge en Paola nog niet eerder gezien. Fokje nam Inge mee op sleeptouw en ik Paola. Beide dames hadden de angst in het gezicht en de lichamen vol spanning. In de lift heb ik al pratend Paola naar boven gekregen: ‘houd je ski’s recht, laat die spanning los, niet naar beneden kijken, als we straks boven zijn glijd je gewoon naar links’. En verdomd, daar ging ze. En Inge? Hmnz ik ben te goed betaald om niks over haar sleepliftavontuur te zeggen. Wellicht dat er op de webcams iets van terug te vinden is….:).

Per ongeluk van de rode piste met Lutine en Wendy  Je zou mij er geen groot plezier mee doen om de hele dag van dezelfde piste te gaan, voor een beginner daarentegen is het heerlijk om steeds dezelfde te doen. Paola kon zelfs de hele piste beschrijven: ‘je hebt dan op een gegeven moment dat hele steile stuk en daarna… bla bla bla…’. De rest van haar verhaal ging volledig aan mij voorbij, omdat ik bleef hangen op ‘steile stuk’. Welke stuk zou ze in vredesnaam bedoelen?  Hoe dan ook: ik had dus bedacht om de grenzen te verleggen en Wendy en Lutine mee te nemen naar een blauwe dalafdaling die ik vooraf had geïnspecteerd. Mijn uitleg was: het is 60% bospaadje, 30% zoals de dalafdaling van de dag ervoor en 10% is een verassing. Dat die 10% de rode piste was, had ik achterwege gelaten. Ze waren overtuigd en gingen mee. Onderweg heb ik de volgende zinnen gehoord: 

• ‘Ik kan je wel smoren.’ 

• ‘Het huilen staat mij nader dan het lachen.’ 

• ‘Ik zweet mij kapot.’ 

• ‘Heb je nu echt verzwegen dat er een stuk rood in zat?’ 

• ‘Als ik dit had geweten, was ik nooit meegegaan.’ 

• ‘Hoe was die verdeling ook alweer?’ 

• ‘Zitten we echt nog niet op de helft?’ 

• ‘Hoe kun je ons hier nu mee naartoe nemen?’ 

• ‘Ik vertrouw je volledig, maar op dit moment is dat heel moeilijk.’ 

  
  

Euh ja, verrassing! Zonder verder in detail te treden: we zijn beneden gekomen. De een wat vrolijker dan de ander. Misschien was de verdeling in pistes toch een klein beetje anders, maar als ik het niet aangedurfd had, waren we nooit gegaan. 

Celine Dion – It’s all coming back to me zingen in Joe’s  Zaterdag bezochten we Joe’s, een klein kroegje in Bad Kleinkirchheim. Ik heb hier mijn volledige duolingo vocabulaire gebruikt

en ik moet zeggen: de mensen met wie ik sprak waren onder de indruk. Dat kwam misschien ook wel omdat Wendy uitspraken had zoals: ‘Ah nein, alles ok, het lauft zoals het lauft’. Dan doe je het ook al snel weer goed natuurlijk. Ondanks dat we 1 drankje zouden doen, werden het er toch iets meer. We zongen de sterren van de hemel bij Celine Dion, spraken Duits alsof we experts waren (zelfs Wendy ja) en vierden Lutine haar verjaardag door een fles champagne te slachten. De dag erna hadden we een iets tragere start, maar dat hadden we ervoor over. 

Het was een weekend ‘um nie zu vergessen’. En terwijl ik dit thuis op de bank aan het schrijven ben, overdenk ik alles nog een keer (it’s all coming back to me) en besef mij hoe mooi het was en dat het niet voor iedereen zomaar een weekend weg was. Voor mij was het bijvoorbeeld heel bijzonder om ons huisje aan mijn vriendinnen te laten zien. Ook denk ik aan Wendy die haar eerste langere / verre tripje van huis heeft gehad sinds ze kinderen heeft en aan Paola die zonder mij nooit op ski’s zou gaan staan. Ik gok dat Lutine -na wat gevloek- nu enorm trots is op haar rode piste avontuur, Inge ontdekt heeft dat de bergen in Oostenrijk prachtig zijn maar net wat anders zijn dan de heuvels van Winterberg en Fokje enorm genoten heeft van haar extra vakantie. Haar moeder zou wel zeggen…. 

Es war wunderschön!  

Liefs Gré

 Ps. Klopt, we hebben het bewust niet over onze spelletjesavond (Coyote). Ik weet de uitslagen niet meer.